بیانات حضرت آقا در باب قیامت
جمله ای از نهج البلاغه براى شما بخوانم: وَ اعْلَمْ أَنَ أَمَامَکَ طَرِیقاً ذَا مَسَافَةٍ بَعِیدَةٍ وَ مَشَقَّةٍ شَدِیدَةٍ. ۱ این جزوِ وصایاى امیرالمؤمنین به امام حسن مجتبی (علیهماالسّلام) است... می فرماید: بدان که پیشِ روى تو راهى وجود دارد که مسافتی طولانى و مشقّتی شدید در آن هست. این راهى که پیشِ روى شماست - راه رسیدن به جزاى عمل و رسیدن به قیامت - راهی طولانىست. وَ أَنَّهُ لَا غِنَى لَکَ فِیهِ عَنْ حُسْنِ الِارْتِیَاد. ۱ در چنین راهى، تو باید با منتهاى طلب حرکت کنى! ارتیاد یعنى خواست، طلب، و تلاش همراه با اراده و نیّت. چاره یى ندارى جز اینکه کار را جدّى دنبال کنى؛ یعنى این راهى نیست که انسان بتواند آن را سرسرى بگیرد. بله! غفلت داریم، کار را سرسرى می گیریم؛ امّا این سرسرى گرفتن کار، از روى غفلت است! بدانیم حقیقت قضیه چیست، کجا داریم می رویم، و سرنوشت ابدى ما کجا تحقّق پیدا می کند و عینى می شود. این را اگر توجّه کنیم، جدّى خواهیم گرفت. لذا شما در دعاى کمیل - که باز ازامیرالمؤمنین (علیهالسّلام)است - ملاحظه میکنید: وَ هَبْ لِیَ الْجِدَّ فِی خَشْیَتِک ۳؛ دعا میکند و از خداى متعال می خواهد خشیت ما مقابل پروردگار، خشیتی جدّى باشد؛ از ظاهر قلب و همین احساسات زودگذر و ناشى از عوارض زندگى نباشد؛ و انسان به معناى واقعى کلمه، مقابل پروردگار احساس خشیت کند.
-----------------------------------------------------------------
۱)نهج البلاغه، نامه ۳۱ .
۲)نهج البلاغه، نامه ۳۱ .
۳)مصباح المتهجد، شیخ طوسی، ص ۸۴۴؛ إقبال الأعمال، سید بن طاووس، ص ۷۰۶؛ مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی، ص ۶۲ (دعای کمیل) .